Mauretania – Sahara Szlakiem Karawan – Informator

Dotyczy wycieczki Mauretania – Sahara Szlakiem Karawan w 2026 roku.

Start wycieczki

Spotykamy się 16 lutego o godzinie 16:30 na lotnisku Berlin Brandenburg przy stanowiskach odprawy Turkish Airlines. Można odprawiać się, nadawać bagaż i przejść przez kontrole bezpieczeństwa we własnym zakresie i spotkać przy bramce.
Wyprawę prowadzi dla Was Hubert Jarzębowski: +48500044198
Mamy przy sobie paszport oraz wydrukowaną wizę Mauretanii.
Dojazd do Berlina umawiamy osobno na dedykowanej grupie whatsapp.
Mamy przesiadkę w Stambule. Do Nawakszut dolatujemy wczesnym popołudniem 17 lutego.

Formalności

Wiza

Aby wjechać do Mauretanii potrzebujemy wizę, którą wyrabia się online, a następnie drukuje i okazuje na granicy.
Wyrabiamy wizę na 30 dni przed planowanym powrotem, czyli składamy wniosek 29 stycznia 2026 roku.
Strona internetowa https://anrpts.gov.mr/visa/requestvisa
Każdy uczestnik dostanie zaproszenie do Mauretanii oraz wszystkie niezbędne dokumenty przed datą wyrabiania wizy.
Koszt wizy to 60$ – płatny indywidualnie.
Oprócz zaproszenie do wniosku wizowego potrzeba przygotować swoje zdjęcie oraz skan paszportu.

Zdjęcie do wizy Mauretanii musi być zapisane wyłącznie w formacie JPG lub JPEG, mieć dokładnie rozmiar 480 × 640 pikseli (czyli pionowe w proporcjach 3:4) oraz wagę mniejszą niż 400 KB. Musi być kolorowe, bez filtrów i wykonane w ciągu ostatnich 6 miesięcy, na jednolitym białym lub jasnym tle. Twarz powinna być skierowana na wprost, głowa wycentrowana, z neutralnym wyrazem i otwartymi oczami. Zdjęcie musi być ostre, wyraźne i wysokiej jakości, bez jakiejkolwiek obróbki czy retuszu. Okulary są niedozwolone (poza względami medycznymi), a jeśli są używane, nie mogą zasłaniać oczu ani powodować odblasków. Niedopuszczalne są zdjęcia skanowane, z dokumentów, czasopism lub wykonane urządzeniami niskiej jakości.

Skan paszportu do wizy Mauretanii musi być zapisany w formacie JPG lub JPEG, mieć rozmiar nie większy niż 1 MB oraz wymiary mieszczące się w zakresie od 480 × 640 do maksymalnie 1280 × 960 pikseli. Musi być kolorowy (nie czarno-biały), wyraźny, ostry i w pełni czytelny, bez rozmyć, cieni i odblasków. Na skanie musi znajdować się cała strona paszportu, bez żadnych ucięć, a wszystkie dane, takie jak imię i nazwisko, data urodzenia, numer paszportu oraz zdjęcie posiadacza dokumentu, muszą być doskonale widoczne. Tło obrazu powinno być jednolite i pozbawione wzorów oraz rozpraszających elementów. Dokument nie może być w żaden sposób cyfrowo modyfikowany ani poprawiany, a skany nieostre, częściowo obcięte lub niskiej jakości nie będą akceptowane.

Wpłata

Organizatorem wycieczki jest Firma Przewodnicka Hubert Jarzębowski, ul. Weteranów Wojny 3/1, 34-500 Zakopane NIP 7361633842.
Pełną kwotę za wycieczkę wpłacamy na miesiąc przed startem wycieczki na numer konta:
Firma Przewodnicka Hubert Jarzębowski 56 1870 1045 2078 1026 2136 0001

Oficjalne informacje dla podróżujących do Mauretanii

Portal Polak za Granicą: Mauretania

Program dzień po dniu

Dzień 1 – Lot do Mauretanii

• Wylot z Berlina o godz. 19:20. Lot Turkish Airlines z przesiadką w Stambule

Dzień 2 – Nawakszut – stolica Mauretanii

• Lądujemy o godzinie 12:55
• Popołudnie i wieczór w stolicy Mauretanii

• Nocleg w hotelu w pokojach dwuosobowych
• Wyżywienie we własnym zakresie (pójdziemy na kolację)

Dzień 3 – Szinkit – pustynne miasto karawan (Unesco)

• Przejazd 4×4 na północny wschód.
• Przyjazd do zabytkowego miasta karawan Szinkit (Chinguetti), wpisanego na listę UNESCO.
• Zwiedzanie: meczet piątkowy (symbol całego kraju), biblioteka manuskryptów, wąskie uliczki wśród fortyfikacji.

• Nocleg w tradycyjnym guesthouse
• Wyżywienie: śniadanie, obiadokolacja

Dni 4 -9 – Trekking przez Saharę z wielbłądami

• Sześć dni trekkingu na Saharze. Idziemy z ekipą wspierającą. Nasze rzeczy noszą wielbłądy. Mamy przewodnika, kucharza. Jedzenie i woda zapewnione.

Przybliżoną mapę miejsc jakie odwiedzimy na Saharze znajdziesz tutaj: Mapa wycieczki do Mauretanii.

Dzień 4 – Erg Ouarane

• Dystans: 15–18 km (5–6 godzin).
• Biwak w namiotach na wydmach pod gwiazdami.
• Wyżywienie: śniadanie, lunch, kolacja

Dzień 5 – Lemgaleg – Czerwone Wydmy

• Dystans trekkingu: 16–20 km (5–6 godzin).
• Nocleg w obozie osłoniętym przez wydmy.
• Wyżywienie: śniadanie, lunch, kolacja

Dzień 6 – Panorama Zarga – Tichilit

• Dystans trekkingu: 14–17 km (ok. 5 godzin).
• Biwak wśród skalnych formacji.
• Wyżywienie: śniadanie, lunch, kolacja

Dzień 7 – Wadi Irat

• Dystans trekkingu: 15–18 km (5–6 godzin).
• Obóz w naturalnym otoczeniu.
• Wyżywienie: śniadanie, lunch, kolacja

Dzień 8 – Oaza M’Haireth – Wydmy Ichif

• Dystans trekkingu: 16–20 km (5–6 godzin).
• Ostatni biwak w wyjątkowej scenerii pustynnej.
• Wyżywienie: śniadanie, lunch, kolacja

Dzień 9 – Ichif – Oaza Tergit

• Ostatniego dnia trekkingu docieramy do oazy Tergit położonej w górach Adrar.
• Dystans trekkingu: 12–15 km (4–5 godzin).
• Popołudniowy transfer do Ataru
• Nocleg w pensjonacie w Atarze.
• śniadanie, lunch na trekkingu, kolacja w Atar

Dzień 10 – Kedia d’Idjil (915 m) – najwyższy szczyt Mauretanii

• Przejazd 4×4 na północ, przyjazd do Zuwiratu,
• Popołudniowa wycieczka na Kedia d’Idjil.
• Mamy mieć formalne pozwolenie na wejście na Kedia d’Idjil
• śniadanie w Atar, kolacja i nocleg w pensjonacie w Zuwiracie.

Dzień 11 – Iron Ore Train – pociąg z rudą żelaza

• Popołudniu (ustalimy dokładny czas, gdyż pociąg z rudą żelaza potrafi odjeżdżać o bardzo różnych godzinach) wsiadamy na stosy rudy żelaza i najdłuższym pociągiem świata wyruszamy przez Saharę aż do oceanu.
• Uwaga! Nie przyjmujemy reklamacji, że było zimno, niewygodnie, nieprzyjemnie, że była to najgorsza noc w życiu, że jest się brudnym od rudy żelaza, że nigdy więcej itd. Pociąg z rudą żelaza to hard core i przeżycie z „bucket list” każdego nastawionego na przygody podróżnika. To nie jest pendolino. Jest bardzo zimno, wieje, ruda żelaza zatyka usta i oczy, wszystko jest brudne, większość drogi modlisz się, żeby te tortury się skończyły. Dla twardzieli i twardzielek.

Dzień 12 – Nawazibu – lotnisko

Nad ranem docieramy nad Ocean do miasta Nawazibu. Idziemy się umyć i przebrać do hotelu. Następnie jedziemy 500 km na lotnisko. 21:15 wylot do Berlina.
Transfer dodatkowo płatny – 40 euro.
Umycie się w hotelu – płatne osobno, ustalimy z uczestnikami standard i cenę.

Dzień 13 – Powrót do Berlina

Około 13.00 lądujemy w Berlinie i kończymy program.

Zakwaterowanie

W Nawakszut – hotel, pokoje dwuosobowe
W Szingicie, Atarze i Zuwiracie – guesthouse, warunki podstawowe
Na Saharze – namioty

Wyżywienie

W Nawakszut i Nawazibu we własnym zakresie
Podczas trekkingu na Saharze mamy jedzenie i wodę oraz kucharza.
Na trekkingu śniadanie, lunch i kolacja
W cenie kolacje w Szinkicie, Atar i Zuwiracie

Trudność

Trekking ma nieduże przewyższenia i jest do przejścia dla każdej sprawniejszej osoby.
To pustynia a nie góry: nie ma trudności technicznych, ekspozycji.
Trudności natury logistycznej: jesteśmy w odludnych terenach w słabo rozwiniętym kraju. Turystyka dopiero raczkuje. Śpimy w namiotach.
Może być zimno w nocy. Jedzenie i obsługa mogą nie być zadowalające.
Może być trochę chaosu i typowo afrykańskiego „kręcenia” i zmian planów.
Nasza trasa jest niestandardowa, każda osoba która z nami pracuje może nie do końca ogarniać swoje obowiązki.
Możliwe, że gdzieś będzie trzeba dać niewielką łapówkę,
Nocny przejazd pociągiem Iron Ore Train – nie przyjmujemy reklamacji. Jest dokładnie tak nieprzyjemnie jak można sobie wyobrazić z opisów. W przypadku tego pociągu stosujemy zasadę „chcącemu nie dzieje się krzywda”. Zmarzłeś, jesteś cały brudny, wykończony i marzysz o zakończeniu tej tortury – sam chciałeś!

Ubezpieczenie

Wszyscy uczestnicy objęci są gwarancją ubezpieczeniową oraz ubezpieczeniem kosztów leczenia od firmy UNIQA według poniższej tabeli. Ubezpieczenie obejmuje uprawianie turystyki kwalifikowanej.

• KL wraz z assistance 30.000 EUR
• NNW (następstwa nieszczęśliwych wypadków) 4.000 EUR
• BP ( bagaż podróżny) 200 EUR
• KR ( koszty ratownictwa) 5.000 EUR 5.000 EUR

Proszę też zabrać informacje o ubezpieczeniach dodatkowych kosztów leczenia, które macie przykładowo jako dodatek do karty kredytowej lub Alpenverein lub Bezpieczny Powrót. Sumy ubezpieczeń można łączyć więc może to być przydatne.

Bezpieczeństwo i zdrowie

Bezpieczeństwo

Mauretania jest krajem spokojnym i relatywnie bezpiecznym dla podróżnych, zwłaszcza poruszających się w zorganizowanych grupach i poza strefami przygranicznymi. Sytuacja bezpieczeństwa w głównych regionach turystycznych Sahary, takich jak Adrar, Chinguetti, Ouadane czy okolice Ataru, jest stabilna, a przestępczość pospolita występuje na niskim poziomie. Należy stosować się do lokalnych zaleceń, unikać samodzielnych przejazdów nocnych oraz respektować polecenia służb bezpieczeństwa, szczególnie podczas kontroli drogowych. Fotografowanie obiektów wojskowych, posterunków, lotnisk i budynków administracji państwowej jest zabronione, a zakaz ten bywa interpretowany szeroko – w razie wątpliwości lepiej zrezygnować z robienia zdjęć. Podróżowanie w czasie ramadanu nie wpływa negatywnie na bezpieczeństwo, wymaga jednak większej cierpliwości ze względu na zmieniony rytm dnia.

Zdrowie

Na naszej trasie są ograniczone możliwości pomocy medycznej, a służba zdrowia odbiega od standardu europejskiego. Szpitale prywatne są tylko w Nawakszut i Nawazibu, w przypadku poważniejszych chorób tylko tam otrzymamy pomoc zbliżoną do europejskiej.
Pamiętajmy o zachowaniu higieny.
Nie są oficjalnie wymagane żadne konkretne szczepienia. Na Saharze nie występuje malaria, nie zbliżamy się do zagrożonych malarią części kraju przy granicy z Senegalem.
W sprawie szczegółowej i aktualnej informacji dotyczącej szczepień należy kontaktować się z wojewódzką stacją sanitarno-epidemiologiczną lub specjalistą ds. medycyny tropikalnej.

Islam i normy obyczajowe w Mauretanii

Mauretania to kraj o konserwatywnym społeczeństwie muzułmańskim, w którym islam stanowi podstawę życia społecznego, obyczajów i codziennych relacji. Dominującą formą jest sunnicki islam szkoły malikickiej, silnie związany z tradycją saharyjskich wspólnot i dawnych ośrodków nauki religijnej. Nasza wycieczka odbywa się w czasie ramadanu, miesiąca postu, co oznacza, że w ciągu dnia należy powstrzymywać się od jedzenia, picia i palenia w miejscach publicznych. Kobiety powinny unikać zbyt swobodnych strojów, szczególnie poza stolicą – zalecane są luźne ubrania zakrywające ramiona i kolana. Wstęp do meczetów dla niemuzułmanów jest zabroniony. Warto także zachować powściągliwość w fotografowaniu ludzi i przestrzeni publicznej oraz zawsze okazywać szacunek lokalnym zwyczajom. Dostosowanie się do tych zasad sprawia, że podróż przebiega w atmosferze spokoju i wzajemnej życzliwości.
Homoseksualizm jest nielegalny. Akty seksualne między osobami tej samej płci są zagrożone karami cielesnymi, pozbawienia wolności oraz karą śmierci.

Internet

Dostęp do internetu w Mauretanii jest ograniczony i wyraźnie słabszy niż w Europie – działa głównie w miastach, a poza nimi, zwłaszcza na Saharze, często zanika całkowicie. Karty SIM można kupić na lotnisku w Nawakszut, w salonach operatorów lub u ulicznych sprzedawców; do rejestracji wymagany jest paszport. Internet mobilny zwykle działa w technologii 3G, sporadycznie 4G. Pakiety danych są stosunkowo drogie jak na lokalne realia, a prędkości niskie; Wi-Fi w hotelach bywa dostępne, lecz niestabilne. Podczas podróży poza miasta – w Adrarze, na pustyni i w małych osadach – należy zakładać całkowity brak internetu.
Nasz lokalny partner może zakupić dla nas karty SIM w cenie 12 euro/sztukę. Zapytam, kto chce skorzystać.

Pogoda i temperatura na Saharze

W lutym pogoda podczas trekkingu na Saharze jest jedną z najlepszych w całym roku i sprzyja długim marszom oraz biwakowaniu; w ciągu dnia temperatury najczęściej wynoszą 20–28°C, rzadko przekraczając 30°C, co pozwala iść w pełnym słońcu bez ryzyka przegrzania, natomiast noce są wyraźnie chłodniejsze i zazwyczaj mieszczą się w zakresie 5–12°C, a w osłoniętych miejscach, przy oazach lub w zabudowie, często bliżej 10–15°C; opady w tym okresie są praktycznie zerowe, a jeśli pojawi się deszcz, ma on charakter symboliczny i krótkotrwały, dlatego pogoda jest stabilna i przewidywalna; wiatr bywa umiarkowany, zwykle suchy i chłodny, czasem niosący drobny pył, ale bez typowych dla lata burz piaskowych; najchłodniej bywa tuż przed wschodem słońca, najcieplej wczesnym popołudniem, a amplituda temperatur między dniem a nocą jest naturalną cechą pustyni i wymaga odpowiedniego ubioru warstwowego; w porównaniu z latem luty oznacza ogromny komfort termiczny, możliwość normalnego snu i bezpieczne warunki do trekkingu.

Pieniądze

Walutą Mauretanii jest ugija (ouguiya) – MRU.
Aktualny średni kurs rynkowy to około 1 EUR ≈ 46,3–46,8 MRU (dane z kursów średnich). Rzeczywisty kurs w kantorach czy bankach może się różnić i zawierać marżę.

Jaką walutę najlepiej zabrać?
Euro (EUR) lub dolary amerykańskie (USD) – obie waluty są akceptowane i łatwe do wymiany. W praktyce EUR bywa wygodniejsze, zwłaszcza dla podróżnych z Europy, ale USD również są bez problemu wymienialne.

Wydatki, o których trzeba pomyśleć: kolacja w Nawakszut, przejazd z Nawazibu na lotnisko (około ), hotel do umycia się, różnego rodzaju suweniry i przekąski, wiza Mauretanii (60$), napiwki dla lokalsów (im lepiej się sprawują tym większe), ewentualna łapówka na Kedia d’Idjil, jeśli ktoś na miejscu uzna, że z naszymi permitami jest problem.
Ja biorę 300-350 Euro na wydatki.

W cenie

Cena obejmuje:

Noclegi w Nawakszut, Szinkit, Atar i Zuwiracie
Transport 4×4 w Mauretanii (poza ostatnim dniem)
Trekking z wielbłądami przez Saharę
Wyżywienie podczas trekkingu
Śniadania w pensjonatach
Kolacje w Szinkicie, Atar i Zuwiracie
Wodę podczas trekkingu

Cena nie obejmuje:

Wiza do Mauretanii (55$)
Lot do Nawakszut i z powrotem
Obiadokolacja w Nawakszut, jedzenie w pociągu i ostatniego dnia w Nawazibu
Hotel „do umycia się” w Nawazibu
Powrót z Nawazibu na lotnisko (50-55 eur)
Napiwki dla lokalnej ekipy – 100$
Ubezpieczenie

Co zabrać?

Podczas trekkingu na Saharze my nosimy plecak jednodniowy, a nasze plecaki, sprzęt biwakowy, zapasy jedzenia, namioty niosą wielbłądy.
Wielbłądy odgrywają kluczową rolę w sukcesie wyprawy. Żyjmy dobrze z ekipą wielbłądziarzy.

Plecaki

Najlepiej wziąć większy plecak lub torbę duffelbag jako bagaż główny oraz drugi, mniejszy plecak jednodniowy na wycieczki piesze.
Zalecam spakowanie dużego plecaka w worek transportowy. Nie będziemy mieć problemów z deszczem (na pustyni nie pada za dużo), ale ważne są trzy rzeczy: ochrona przed piachem, ochrona przed zapachem (wielbłądy naprawdę konkretnie śmierdzą) oraz ochrona przed pyłem z rudy żelaza. Bez worka transportowego będziemy mieć w Nawazibu czarne plecaki. W samolocie będą patrzeć raczej nieprzychylnie na tak brudny bagaż.

Do spania

Namiot – najlepiej jeden na dwie osoby
Śpiwór – taki do temperatur od kilku do kilkunastu stopni nocą.
Karimata do spania – możliwość wypożyczenia na miejscu. Kto ma fajną, dmuchaną – będzie dobra.
Czołówka + zapasowe baterie.

Woda

Mamy zapewnione 3 litry wody podczas trekkingu dziennie. Ja biorę dodatkowo na wszelki wypadek butelkę z filtrem tzw. lifestraw. Kto ma Camelbag w plecaku, też się dobrze sprawdzi tylko pamiętajcie, żeby go umyć przed wyprawą.

Ubrania

Buty trekkingowe, mogą być niskie.
Spodnie trekkingowe (długie) oraz szorty.
Oddychające koszulki T-shirt.
Lekka kurtka.
Koszulka z długim rękawem
Skarpety
Czapka przeciwsłoneczna.
Rękawiczki i czapka. W tym jedne rękawiczki, które można nosić podczas jazdy pociągiem i potem wyrzucić.

Apteczka
Kosmetyczka
Mały ręcznik turystyczny
Okulary przeciwsłoneczne
Czapka z daszkiem/kapelusz
Dokumenty
Pieniądze/karta (w miastach są bankomaty)
Telefon i ładowarka
Powerbank

Do pociągu: buff, szalik, gogle lub pełne okulary, ciepłe ubrania, które mogą się pobrudzić i których nie szkoda wyrzucić (ja biorę dresową bluzę i dresowe spodnie, jakbym szedł pracować w ogrodzie w zimny dzień)

Mauretania – Informacje o kraju

Populacja: ok. 4,8 miliona
Stolica: Nawakszut (Nouakchott)
Grupy etniczne: Maurowie (Bidhan – Arabowie i Berberowie), klasa niższa – Haratin
Niepodległość: 28 listopada 1960 roku (od Francji)
Prezydent: Mohamed Ould Ghazouani (od 2019 roku)
Główne języki: arabski (urzędowy) – dialekt hassaniya; francuski w administracji i edukacji.
Dochód na mieszkańca: ok. 2 000 USD rocznie (nominalnie)
Flaga, hymn: flaga w barwach zielonej i złotej z półksiężycem i gwiazdą (symbol islamu); hymn „Hymne national de la Mauritanie”
Największy sukces w piłce nożnej: awans i występ w Pucharze Narodów Afryki (AFCON) w 2019, 2021 i 2023 roku
Najwyższa góra: Kudjat Idżdżil lub też Kedia d’Idjil (ok. 915 m) – wejdziemy!
W Mauretanii jest godzina wcześniej niż w Polsce

Sahara Szlakiem Karawan

Przez setki lat Chinguetti i Atar leżały na jednej z głównych osi transsaharyjskiego handlu, łączącej Maghreb z Sahelem i dalej z Timbuktu. Chinguetti pełniło rolę religijno-intelektualnego węzła na pustyni, miasta uczonych, bibliotek i pielgrzymów, natomiast Atar był zapleczem logistycznym, miejscem uzupełniania zapasów wody, żywności i zwierząt przed dalszym marszem przez region Adrar i puste hamady. Równolegle funkcjonowało także Ouadane, starsze centrum karawanowe, które wraz z Chinguetti tworzyło pustynny system miast rozmieszczonych w zasięgu kolejnych etapów marszu. Szlaki te nie były jedną drogą, lecz siecią zmiennych wariantów zależnych od pór roku, dostępności studni, układów plemiennych i bezpieczeństwa, a ich znaczenie zaczęło zanikać dopiero w XIX i XX wieku, gdy handel karawanowy załamał się pod naporem kolonialnej administracji, transportu morskiego i nowoczesnej infrastruktury, która przejęła rolę głównych arterii komunikacyjnych Sahary.

Karawany transsaharyjskie wyruszały przede wszystkim z miast północnoafrykańskich położonych na skraju Sahary i w strefie Maghrebu – z rejonu dzisiejszego Maroka czy Algierii i kierowały się na południe ku Sahelowi, do takich centrów jak Timbuktu, Djenné, Gao czy królestwa Ghany i Mali. Z północy na południe wieziono głównie sól z saharyjskich kopalń i warzelni (absolutnie kluczowy towar), tkaniny, wyroby metalowe, broń, ceramikę, a także towary luksusowe z basenu Morza Śródziemnego; w drugą stronę, z południa na północ, karawany transportowały złoto z Afryki Zachodniej, kość słoniową, gumę arabską, skóry oraz niewolników, którzy stanowili ważny, choć tragiczny element tego systemu handlowego.

Nasz trekking wiedze taką właśnie „romantyczną” trasą dawnych karawan handlowych.

Kedia d’Idjil – najwyższy szczyt Mauretanii

Znajduje się na Saharze, na południe od miasta Zuwirat (Zouerate), niedaleko Sahary Zachodniej. Masyw Idżdżil jest bogaty w rudy żelaza, która eksploatowana jest od 1952 roku. W całości znajduje się na terenie kopalni żelaza i należy do firmy SNIM (Société Nationale Industrielle et Minière) zajmującej się wydobyciem żelaza w Mauretanii. Do tej samej firmy należy słynny „żelazny pociąg” – najdłuższy pociąg świata, który wiezie rudę żelaza przeszło 700 km z Zuwiratu aż do atlantyckiego portu w Nawazibu. Aby wejść na szczyt potrzeba pozwolenia od SNIM. Formalnościami zajmuje się nasz lokalny partner.
Szczyt Idżdżil sięga 915 m, z dwóch wierzchołków wyższy jest południowy. „Szlak”na górę prowadzi od północnego-wschodu i jego przejście zajmuje około 4,5 godziny. Okolice nie są zbyt często odwiedzane przez turystów, co wyraźnie widać kiedy prześledzi się historię znanych wejść.

Znane nam polskie wejścia na Kedia d’Idjil (915 m)

Pierwsze i jedyne znane nam polskie wejście na najwyższy szczyt Mauretanii:
31 marca 2025 – Krzysztof Wierzbicki, Marek Leszkiewicz, Tomasz Tarnowski
Pozostałe znane wejścia:
2005 – Ginge Fullen (bardzo znany brytyjski podróżnik i wojskowy, był na najwyższym szczycie 174 krajów, aktualny rekordzista świata)
2019 – Greg Harris
21 marca 2022 – Matthew oraz Eric Gilbertson, autorzy strony o najwyższych szczytach każdego kraju www.countryhighpoints.com
Na pewno na szczyt wchodzili oprócz tego nie raz pracownicy kopalni, pasterze kóz i inne niezidentyfikowane osoby. Być może nawet Francuzi.

Żelazny Pociąg

Żelazny pociąg, czyli Iron Ore Train, w Mauretanii powstała w latach 60. XX wieku, tuż po uzyskaniu przez kraj niepodległości, jako strategiczny projekt nowego państwa, który miał uniezależnić gospodarkę od dawnych, kolonialnych szlaków transportu i otworzyć Saharę na przemysłową eksploatację bogactw naturalnych; bardzo szybko stała się kręgosłupem gospodarki Mauretanii, łącząc odległe kopalnie północy z portem nad Atlantykiem i zapewniając podstawowe źródło dochodu państwa, a w sensie symbolicznym zastąpiła dawne karawany, które przez stulecia wędrowały na południe, ku Sahelowi i Timbuktu.
Linia Żelaznego Pociągu Mauretanii ma około 700 kilometrów długości i prowadzi z górniczego miasta Zouérat na północy kraju do portu w Nawazibu (Nouadhibou) nad Atlantykiem; kursujący nią pociąg rudy żelaza składa się zazwyczaj z 180–220 wagonów, osiąga długość około 2,5–3 kilometrów, waży łącznie ponad 20 tysięcy ton, a jego przejazd przez Saharę trwa przeciętnie od 16 do 20 godzin, w zależności od warunków i postojów technicznych, przy czym całą linię oraz przewozy obsługuje państwowy operator górniczy SNIM, stanowiący jeden z filarów gospodarki Mauretanii.

Jak się ubrać na Iron Ore Train (Żelazny Pociąg Mauretanii)

To nie jest zwykła podróż, tylko kilkanaście godzin na otwartym wagonie, w pyle żelaza, wietrze i dużych wahaniach temperatur. Ubiór decyduje o tym, czy będzie to przygoda, czy katorga. Pamiętajcie, że większość trasy prowadzi nocą, a nocą na Saharze jest zimno.

Absolutnym priorytetem jest ochrona przed pyłem rudy żelaza, który jest drobny, czarny i wciska się wszędzie – do nosa, ust, oczu i elektroniki – dlatego niezbędne są buff, chusta lub szalik na twarz (najlepiej dwa na zmianę), gogle lub szczelne okulary zamiast zwykłych przeciwsłonecznych oraz czapka lub kapelusz zakrywający głowę i uszy.

Ja biorę warstwy ubrania: bieliznę termalną + cieńsze ubranie pod spód a jako górną warstwę biorę dresowe spodnie i dresową bluzę. Ciepłe, grube i… stare. Takie, żeby nie szkoda było wyrzucić. Trzeba też liczyć się z tym, że ubrania będą „do stracenia”, bo po podróży wszystko jest czarne od żelaza, a pył często nie schodzi w pralce, więc najlepiej zakładać rzeczy, które można bez żalu wyrzucić lub zostawić.

Mój bagaż też zapakuję w worek transportowy i/lub worki foliowe na śmieci.

Najnowsza historia Mauretanii w pigułce

1644–1674 – wojna między Arabami a Berberami, która ukształtowała do dziś obowiązującą hierarchię społeczną Mauretanii
1815–1850 – złoty wiek karawan Adrar–Chinguetti–Ouadane–Timbuktu, Mauretania jako intelektualne i handlowe zaplecze Sahary
1903–1904 – francuski podbój Mauretanii i „pokojowa pacyfikacja” Sahary prowadzona przez Xaviera Coppolaniego
1904 – śmierć Xaviera Coppolaniego w Tidjikji, symboliczny koniec strategii negocjacji i początek brutalnej kolonizacji
1934 – „zamknięcie Sahary mauretańskiej”, Francuzi ogłaszają zakończenie podboju koczowniczych konfederacji
1940–1942 – II wojna światowa, Mauretania pod kontrolą Vichy, następnie przejęta przez Wolną Francję
1960 – niepodległość Mauretanii, prezydentem zostaje Moktar Ould Daddah
1963 – Maroko zgłasza roszczenia terytorialne wobec Mauretanii, realne zagrożenie istnienia młodego państwa
1975 – podział Sahary Zachodniej po wycofaniu się Hiszpanii, Mauretania zajmuje jej południową część
1976 – atak Frontu Polisario na Nawakszut, jedyny przypadek ostrzału stolicy w historii kraju
1978 – wojskowy zamach stanu obala Oulda Daddaha, początek dekad rządów wojskowych
1979 – wycofanie się Mauretanii z Sahary Zachodniej i rezygnacja z roszczeń terytorialnych
1981 – formalne zniesienie niewolnictwa, bez realnych mechanizmów egzekwowania prawa. Tak! Niewolnictwo zniesiono w latach 80-tych!
1989 – konflikt mauretańsko-senegalski nad rzeką Senegal, deportacje i czystki etniczne
2003 – nieudana próba zamachu stanu, kraj wciągnięty w geopolitykę „wojny z terroryzmem”
2005 – wojskowy zamach stanu i odsunięcie Maaouyi Oulda Sid’Ahmeda Taya od władzy
2007 – pierwsze względnie wolne wybory prezydenckie w historii Mauretanii
2008 – kolejny zamach stanu, do władzy dochodzi Mohamed Ould Abdel Aziz
2019 – pierwsze pokojowe przekazanie władzy w wyborach prezydenckich
2020 – proces byłego prezydenta Mohameda Ould Abdel Aziza, rzadki precedens w Afryce Zachodniej